Quin tu alte penitusque latentia semina cernis
Quaeque diu obtundendo olim sub luminis auras
Erumpent, promis; quo ritu saepe puella
Sub cinere hesterno sopitos suscitat ignes.
Te dominum agnoscit quocunque sub aere natus:
Quos indulgentis nimium custodia matris
Pessundat: nam saepe vides in stipite matrem.
Aureus at ramus, venerandae dona Sibyllae,
Aeneae sedes tantum patefecit Avernas;
Saepe puer, tua quem tetigit semel aurea virga,
Et coelum, terrasque videt, noctemque profundam.
Ad te, doctissime Delany,
Pulsus a foribus Decani,
Confugiens edo querelam,
Pauper petens clientelam.
Petebam Swift doctum patronum,
Sed ille dedit nullum donum,
Neque cibum neque bonum.
Quaeris quam male sit stomacho num?
Iratus valde valde latrat,
Crumenicidam ferme patrat:
Quin ergo releves aegrotum,
Dato cibum, dato potum.
Ita in utrumvis oculum,
Dormiam bibens vestrum poculum.
Quaeso, Reverende Vir, digneris hanc epistolam inclusam cum versiculis
perlegere, quam cum fastidio abjecit et respuebat Decanus ille (inquam)
lepidissimus et Musarum et Apollinis comes.
Reverende Vir,
De vestra benignitate et clementia in frigore et fame exanimatos, nisi
persuasum esset nobis, hanc epistolam reverentiae vestrae non
scripsissem; quam profecto, quoniam eo es ingenio, in optimam accipere
partem nullus dubito.
Pages:
322
323
324
325
326
327
328
329
330
331
332
333
334
335
336
337
338
339
340
341
342
343
344
345
346